Τετάρτη, 04 Νοεμβρίου 2009 Νο2

Οι λέξεις είναι ξεφτιλισμένες.
Τσαντίζομαι πάρα πολύ όταν πρέπει
να παραλείπω λέξεις επειδή ο κάθε επίδοξος τίποτα,
τις καταντάει χωρίς νόημα.
Τα σύμφωνα και τα φωνήεντα δεν λένε τίποτα,
ούτε οτι είμαι αναμενόμενος λέει κάτι.
Ακόμα και οι ήχοι που βγάζουν αυτά τα στόματα είναι αποκρουστικοί.

Πόσο γλυκά σας έχω γραμμένους στ'αρχίδια μου.

Μετά,μετά

Μπορώ με ακρίβεια να υπολογίσω τον τεράστιο όγκο
αυτών που θα γράψω,
μπορώ επίσης με ακρίβεια να μην γράψω τίποτα.
Η χαρά μου είναι τρομακτικά μεγάλη και για τις δύο εκδοχές.
Ό,τι και να διαλέξω, εσείς θα είστε εκεί για μια ακόμα φορά βλάκες,
ο καθένας για δικούς του λόγους.

σχεδόν,σχεδόν

Ήμουν παντού στο κόσμο και έχω παίξει
όλα τα όργανα,
ανακάλυψα τις τεχνικές δόμησης,τις τριακόσιες εξήντα μοίρες
και χώρισα το μέτρο σε εκατοστά.
Δεν θα μπορούσα να γίνω τίποτα
γιατί με διεκδικούν όλοι,
έτσι λέω πως είμαι ποιητής και ξεμπερδεύω.

φτάνει,φτάνει

Σιχαίνομαι την λέξη θάλασσα περισσότερο από την ίδια την θάλασσα που είναι
τόση περισσότερη από την λέξη,
με ορίζοντα για διάχυτους βλάκες και δεν έχουν ιδέα τι είναι μορφή,
ταξιδιώτες ενός απέραντου αποχαυνομένου γαλάζιου,
ξένοιαστοι χαζεύουν αυτό που ονομάστηκε γαλήνη.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν οτι τους πεις,προσθέτωντας και ένα Αχ!.
Ένα Αχ,γεμάτο δανεικό παρελθόν.

ούτε τώρα,ούτε τώρα

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ο διαχωρισμός έμψυχων και άψυχων
πραγμάτων.Τόσες φορές μια γαλβανιζέ κοιλοδοκός με κοίταξε πιο αληθινά
απο έναν άνθρωπο και άλλες τόσες μια πετούγια μου έσφιξε την πιο ζεστή χειραψία.
Η ύπαρξη κάποιων ανθρώπων είναι τόσο περιττή,την στιγμή
που η έλλειψη αντικειμένων κάνει τη ζωή μου δύσχρηστη.

ούτε τώρα

Θα με αποδώσω σε 'μένα,έτσι θα ζω για πάντα χωρίς
να με νοιάζει τι θα γίνει μετά.
Ήμουν μια εν δυνάμει εμπιστοσύνη,
τώρα στο μέλλον μια απλή περίσταση.